ای مضمون آب وآینه ،

            ای نجابت سبز،

                     ای رایحه  صبح ،

خورشید رو به تو نماز می گذارد

          ومهتاب بر بوریای ساده تو به تمنا می نشیند.

                    ای بلندای قامت سپیده !

                           ای مفهوم سبز ولایت !

                                        ای زهره !

                                                     ای زهرا!

   ای صداقت محمد

                  ای زبان علی

                            ای اسطوره مهر

سلام بر صورت نیلی

               سلام بر پهلوی شکسته

                      وسلام بر خسوف غمگینانه تو !

   برای خواندن زندگینامه حضرت فاطمه(س) مراجعه شود به ادمه مطلب.

وحقُّ من أساءك أن تعفوَ عنه فإن علمت أن العفوَ يضرُه انتصرتَ قال الله تباركَ وتعالى: {وَلَمَنِ انتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُوْلَئِكَ مَا عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ} وقال تعالى: {وإن عاقبتم فعاقبوا بمثل ما عوقِبتم به ولئن صــبَرتم لهو خيرٌ للصّابرين} هذا في العمد فإن لم يكنْ عمدٌ لم تظلمه بتعمدِ الانتصار منه فتكون قد كافأته في تعمد على خـطأ ورفقتَ به ورددتَه باللطف ما تقدر عليه.

و حق كسى كه به تــو بدى كرده، اين است كه او را مورد عـــفو قرار دهى، و اگر بدانى كه بخشش اوموجب زيـــان است، انتقام مىگيرى، خداوند تبارك و تعالى مىفرمايد: «ولمن انتصر بعد ظلم فأولئك ما عليهم من سبيل» يعنى «و هر كس بخاطر ظلمى كه بر او رفته يارى طلبد، بر او مؤاخذه‏اى نيست».

                                                                                                               رسالة الحقوق

حمد خدائى را كه اوّل همه آثار هستى اوست و قبل از او اوّلى نبوده، و آخر است بى آنكه پس از او آخرى

باشد، خدايى كه ديده بينندگان از ديدنش قاصر، و انديشه و فهم وصـــف كنــندگان از وصفش عاجز است.

 به دست قدرتش آفريدگان را ايجاد كرد، و آنان را بر اساس اراده خود صــورت بخشيد، آنگاه همه را در راه

اراده خود راهى نمود، و در مسير محبت و عشق به خود برانگيخت، موجـودات هستى از حدودى كه براى

 آنان معين فرموده قدمى پيش و پس نتــوانند نهاد، و براى هر يك از آنان روزى معلوم و قسمت شده‏اى از

 باب لطف قرار داد، هر آن كـــس را كه روزى فراوان داده احـــدى نمىتواند بكاهد، و هرآن كــــس را كه روزىكاسته هيچ كــس نتواند بيفزايد، آنگاه زندگى او را زمانى معين مقدّر فرمود، و پايانى محدودقرار داد،كه با ايام عمر به سوى آن پايان قدم برمىدارد، و با ســــالهاى زندگيش به آن نزديك مىگردد، تا چون به اخر آن رسيد، و پيمانه زمانش لبريز شد، جانش را مىگيرد و او را به ســــــــوى آنچه بدان خدايش خوانده از ثواب بسيار ياعذاب دردناك راهى مىكند، تا از پى عدالت خود بدكاران را به كردار بدشان و نيكوكاران را به عمل صالحشان جزا دهد، منزّه است نامهاى او، و پى در پى است نعمتهاى وى، كسى رانرسدكه اوراازكرده‏اش باز پرسد، ولى همه در معرض پرسش او باشند. و سپاس خداى را كه اگر عبادش را ازمعرفت سپاسگزارى بر عطاياى پياپى كه به آنان داده، و نعمتهاى پيوسته كه بر ايشان كاملساخته محــروم مىنمود نعمتهايش را صرف نموده و سپاس نمىگزاردند، و در روزى او فراخى مىيافتند و شكر نمىكردند، و اگر چنين مىبودند از حدود انسانيت بيرون شده به مرز حيوانيت مىرسيدند، و چنان مىبودند كه در كتاب محــكمش فرموده:

 «ايشان جز به چارپايان نمانند بلكه از آنان گمراهترند.» سپاس خــــــداى را بر آنچه از وجود مباركش به ما شناسانده، و بر آنچه از شكرشبه ما الهام فرموده، و بر آن درهاى دانش كه به پروردگاريش بر ما گشوده، و بر اخلاص ورزى در توحيد و يگانگيش ما را رهنمون شده، و قلب ما را از الحاد وشك دركارخودش دورداشته، چنان سپاسى كه با آن در حلقه سپاسگزاران از بندگانش زندگى بگذرانيم، و با آن بر هر كه به خشنودىو بخشايش او پيشى جسته سبقت گيريم.