خدايا! می توان با يک زيرانداز ساده زير سقف آسمان خوابيد و دغدغه نداشت .

 می توان شب به شب با نان خالی عشق ساخت و غــــمی به دل راه نداد.

می توان لبخند ها راغنيمت شمرد و فقط در خلوت اشک ريخت.

می توان بی هيچ غصه ای نفس کشيد و دلـــشوره ای نداشت و از انـــدوه و رنــج، آه کشيد.

خدايا! سوزش سرما هم بی معنا می شود اگر وجود آدم را از عشق و صفا گرم کنی.

می توان ياسی چيد و می توان آن را به ديگران هديه داد و دل ها را با کينه غــــــريبه ساخت

  و بذر مهربانی پاشيد.

می توان..... اگر تو بخواهی ، اگر تو کمک کنی.

خدايا ! ناله هايم را بشنو و به خاطر بسپار. بشنو و به من بگو که پنجره های زندگی از کدامين

 سو به روی من گشوده شد که من در طول عمر کوتاه ،هرگز طلوع و غروب خورشيد را نديدم.

خدايا! بسته دلی براِت می فرستم. وقتی آن را باز می کنی مواظب باش.

                         چون قلب من شکستنی است  .

ميگن لبخند ربطي به مرگ نداره ولي تو بخند تا من برات بميرم .مادر

از بـار گنه ، شد تن مســکینم ، پست

                   یــا رب ! چه شود مـــرا گیری دست

                  گر در عملم آنچه تو را شاید ، نیست

                                   اندر کرمت ، آنچه مـــرا باید ، هست