ذیحجه

جمعه اول ذیحجه مصادف با سالروز فرخنده عقد

ازدواج حضرت علی (ع) وحضرت فاطمه (ع)در

سال دوم هجری می باشد

سالگرد ازدواجشون مبارکباد.

عهد«الست»

پیمان شکنی از ناجوانمردی است.

با هرکسی که باشد!چه با دوست ، چه با دشمن ، چه باخودی

چه بیگانه ،چه با خدا چه با خلق خدا، چه با یک شخص ، چه

با یک مرام ومکتب وچه با یک ارزش ونیکی!

گاهی دست دادن با کسی ، نوعی عهد بستن با اوست. وگاهی

نام چیزی بر خود گذاشتن .رفتن به زیر بار تعهد هایی سنگین

است.

گاهی هم «ادعا»و«شعار» و«جانبداری» نوعی میثاق و پیمان

است .

می خواهیم چه بگوییم؟

سری به درون جانت و عمق وجدانت می زنی ، هر چند هم بر

زبان نیاوری ، ولی احساس می کنی که از خوبان و مردان خدا

خوشت می آید ، ازآنان که به شرافت پای بندندوبرای«صداقت»

و«وفا» حرمت قائلند و«خوب»اند ، «متدین»اند ،«انسان»اند ،

«پاک»اند ، از خدا می ترسند واز روز حساب واهمه دارند...

اینها نشانۀ چیست؟

نشان آن است که در ژرفای دل و جانت ودر عمق وجود وسرشت

تو ، در چیزی که به آن «فطرت» می گویند ، عهدی بسته ای با

آنچه پاک است واز عالم بالاست.

آری ...«سرشت خدایی» و«فطرت توحیدی» !

از آن طرف هم ، نفرتی که از دروغگو ودغلباز داری و اینکه از

خودکامه های زورگو بدت می آید وبه بی وفایان اعتماد نمی کنی و

خیانت رانامردی می دانی ودورنگی وریاراازبد سرشتی وشیطنت

انسان ها می شماری ، اینها همه چراغهای دیگری از «نیکی»است

که در شبستان دلت روشن است.

هرچند طوفان شرارت می وزد ،ولی سوسوی «فطرت الهی» درتو

خاموش نمی شود. تو، کی وکجا با نیکی ها پیمان مودت بستی؟

نمی دانم آن روز ازل ، روز الست ، عالم ذر ، کی و کجا و چگونه

بوده است . ولی آنچه از نشانه هایش پیداست ،گویای یک پیمان است

نه با «خلق» بلکه با« خالق»! نه امروز، مه در عمق و آغاز آفرینش

در سپیده دم خلقت.

می خواهی نامش را«میثاق فطرت» بگذار.

روزی که دست خلقت،خمیر مایۀ وجود مارامی سرشت وبه«وجود»

ما شکل می داد،این عنصرآسمانی وخدایی رادرفطرت مابه ودیعت

نهاد. و... امروز ، هرگامی که به سوی خیر و نیکی وخدایی شدن بر

داریم ، به همان مقدار ، به میثاق نخستین نزدیک شده ایم . وهرقدمی

که در مسیر گناه ، غفلت ، شیطنت ، هوس، مرز شکنی وبی پروایی

برمی داریم ،ازآن سرچشمۀ روشن دورمی شویم دلمان تیره وروحمان

مکدر می گردد. آیا ضربه های تازیانۀ «وجدان» را حس کرده ای؟

آیا «احساس پشیمانی » از یک گناه را تجربه کرده ای ؟

آیا هیچ در «درون خود» شکسته ای ؟...

پشت پا زدن به قداستها وبی پروایی در شکستن حریمها وحرمتها ،

نوعی از ناجوانمردی وعهد شکنی است . می گویی نه ؟ از دلت

بپرس!

آن پیمان اول را به یاد می آوری؟

                                                                   استاد جواد محدثی

آتش عشق شدم

شور عشقت به دل افتاد چنان مست شدم

که زخود قطع نمودم، به تو پیوست شدم

آتش عشق تودردل ، شرری زد که سحر

سوختم ، خاک شدم ، یکسره از دست شدم

نیست از من اثری هرچه بگردم چه کنم ؟

لیک درکوی تو چون نیست شدم ،هست شدم

سرنهادم به کفت ، پای بر افلاک زدم

مهرگشتم چوتورا ذره شدم ،پست شدم

با تو بی پرده بگوییم که گرفتار توأم

بی جهت نیست که آزاده و سرمست

کلام نور

«گروهی خدا را به امید بخشش پرستیدند، این پرستش

بازرگانان است.

وگروهی اورا از روی ترس عبادت کردند،واین عبادت

بردگان است.

وگروهی خدارا برای سپاس پرستیدند ، واین پرستش

آزادگان است.»

                                                امام علی (ع)

    ســـــــــلوک وعبادت در نــــــــــــگاه حضرت عـــــــــــــــلی (ع)     

                                          عبادت آزادگان

ان قوماً عبد واالله رغبة قتلک عبادة التجار ،و ان قوما عبد واالله دهبه عبادة العید ، وان قوما

عبدواالله شکرا قتلک عبادة الاحرار.«همانا گروهی خدا را به انگیزه پاداش می پرستند، این

عبادت تجارت پیشگان است ، وگروهی اورا از ترس می پرستند ، این عبادت ، عبادت برده

صفتان است ، و گروهی او را برای اینکه سپاسگزاری کرده باشند می پرستند ، این عبادت

آزادگان است.

لولم یتو عدالله علی مصیته لکان یجب ان لا یعصی شکرا لنمته:

فرضا خداوند کیفری برای نافرمانی معین نکرده بود،سپاسگزاری ایجاب می کردکه فرمانش

تمرد نشود . از کلمات آن حضرت است :

الهی ما عبدتک خوفا من نارک ولا طمعاً فی جنتک بل وجدتک اهلاً للعبادة فعبدک.

خدایا!من ترا به خاطر بیم از کیفر ویا به طمع در بهشت پرستش نکرده ام، من ترا بدان جهت

پرستش کرده ام که شایسته پرستش یافتم.ریشه همه آثارمعنوی اخلاقی واجتماعی که درعبادت

است در یک چیزاست: یاد حق وغیر او را از یاد بردن . قرآن کریم در یک جابه اثر تربیتی و

جنبه تقویتی روحی عبادت اشاره می کندومی گوید:«نمازاز کار بد وزشت باز می دارد » ودر

جای دیگرمیگوید:«نمازرابرای اینکه به یاد من باشی به پادار» اشاره اینکه انسان نمازمی خواند

ودر یاد خداست همواره در یاد دارد که ذات دانا وبینائی مرراقب او است و فراموش نمی کند که

خودش بنده است.

ذکر خدا ویاد خدا که هدف عبادت است،دل را جلا می دهد و صفا می بخشد وآنرا آماده تجلیات

الهی قرارمی دهد ، علی (ع) درباره یاد حق که روح عبادت است چنین می فرماید:

ان الله تعالی جمل الذکر جلاء للقلوب ، تسمع به بعد الوقرة وتبصره به بعد العشوة تنقاد به المعائدة

وما برح لله عزت آلانه فی البرهة وفی زمان الفترات رجال ناجاهم فی فکرهم وکامهم فی ذات

عقولهم .

خــــداونــــــد یاد خود را صیقل دلها قرار داده است ، دلها بدین وسیله از پس کری ، شنوا واز پس

نابینائی ، بینا واز پس سرکشی وعناد ، رم می گردند؛ همواره چنین بوده و هست که خـــــــداونـد

متعال در هر برهه ئی از زمان ودر زمانهایی که پــــــیامــــبری در میان مردم نبوده است بندگانی

داشته ودارد که در سر ضمیر آنها با آنها راز می گوید واز راه عقلهایشان با آنها تکلم می کند.

در این کلمات خاصیت عجیب وتاثیر شگرف یاد حــــــق در دلها بیان شده است تا جائی که دل قابل

الهام گیری و مکامله با خــــــــــدا می گردد.

شب مردان خدا

از دیدگاه نهج البلاغه ، دنیای دیگری است ، دنیای عبادت دنیای دیگری است ، دنیای عبادت آکنده

از لذات است ،لذتی که با لذت دنیای سه بعدی مادی قابل مقایسه نیست .دنیای عبادی پر از جوشش

و جنبش وسیرو سفر است اما سیر و سفری که «به مصروعراق وشام» ویا هر شهر دیگر زمینی

منتهی نمی شود«کاروا نام نیست» دنیای عبادت شب وروزندارد، زیراهمه روشنایی است ، تیرگی

واندوه وکدورت ندارد ، یکسره صفا و خلوص است از نظر نهج البلاغه چه خوشبخت و سعادتمند

است کسی که به این دنیا پا گذارد ونسیم جانبخش این دنیا اورا نوازش دهد، آن کس که به این دنیا

گام نهد دیگر اهمیت نمی دهد که در دنیای ماده وجسم بر دیبا سر نهد یهبر خشت:

طوبی لنفس الی ربها فرضها وعرکت بجنبها بؤسها وهجرت فی اللیل غمضها حتی اذا غلب الکری

علیها اترشت ارضهاوتوسدت کفها فی معشر اسهر عیونهم خوف معادهم وتجانت عن مضاجعهم

جنوبهم ، وهمهمت بذکر ربهم شفاههم وتقشعت بطول استغفارهم ذنوبهم ،اولئک حزب الله الا ان حزب

الله هم المفلحون.

«چه خوشبخت و سادتنمد است آنکه فرائض پروردگار خویش را انجام می دهد ، الله ، یارو حمد و

قل هوالله ، کار اوست ،رنجها و ناراحتیها را ، مانند سنگ اسیا دانه ،در زیر پهلوی خود خورد

می کنند، شب هنگام از خواب دوری می گزینند وشب زنده داری می نمایند ، ،آنگاه که سپاه خواب

حمله می آورد زمین را فرش ودست خود را بالش قرلر می دهند ، در گروهی است که نگرانی روز

بازگشت ، خواب از چشمانش ربوده ، پهلوهایشان از خوابگاهاشان جای خالی می کنند ،لبهایشان به

ذکر پروردگارشان آهسته حرکت می کنند، ابر مظلم گناهایشان براثراستغفارهای مداوم شان پس

می رود آنانند حزب خدا ، همانا آنانند رستگاران !...»

شب مردان خدا روز جهان افروز است                   روشنان را به حقیقت شب ظلمانی نیست

در اعمال ماه ذی القعده

بدانکه این ماه اول ماهای حرامست که حق تعالی در قرآن مجید فرموده و

سید بن طاووس روایتی نقل کرده است که ذی القعده محل اجابت دعاست

در وقت شدت ودر هر روز یکشنبه این ماه نمازی با فضیلت بسیار از

رسول خدا(ص) روایت کرده که مجملش آن است که هر که آن را به جا

آورد توبه اش مقبول و گـــناهش آمرزیده شود وخصما (طلبکاران ) او در

روز قیامت از او رازی شوند وبا ایمان بمیرد ودینش گرفته نشود وقبرش

گشاده ونورانی گردد و والدینش از او رازی گردند و مغفرت شامل حال

والدین او وذریه او گردد  و توسعۀ رزق (روزی) پیدا کند و ملک و الموت

با او در وقت مردن مدارا کند و به آسانی جان او بیرون شود. و کیفیت آن

چنان است که:

در روز یکشنبه غسل کند و وضو بگیرد و چهار رکعت نماز گذارد ودر

هر رکعت حمد یک مرتبه قل هو الله احــــد سه مرتبه و معوذتین یک مرتبه

پس استغفار کند هفتاد مرتبه و ختم کند استغفار را به لا حول ولا قوة الا

بالله العی العظیم

پس بگوید یا عَزیزُ یا غفّارُ اغفِرلی ذ ُنُوبی و ذُنوُبَ جَمیعِ المُومِنینَ وَالمؤمِناتِ

فَاِنَّهُ یَغفِرُ الذُّ نوُبَ اِلا اَنتَ

فقیر گوید ظاهر آنستکه این استغفار مذکور ودعای بعد را بعد از نماز باید به

جا آورد وبدانکه روایت شده که هر که در یکی از ماهای حرام سه روز متوالی

که پنجشنبه ، جمعه و شنبه باشد روزه بدارد ثواب نهصد سال عبادت برای او

نوشته شود وشیخ اجلّ علی بن ابراهیم قمی فرموده که در ماههای حرام گناهان

مضاعف میشود و همچنین حسنات.

********************************************

 میلاد حضرت فاطمه معصومه بر مسلمانان مبارکباد